O tej bajce
Trąba powietrzna przenosi Dorotkę i pieska Toto do Krainy Oz. Żółtą drogą idzie z przyjaciółmi - Strachem na wróble, Blaszanym Drwalem i Lwem - do Czarnoksiężnika, by na końcu odkryć, że drogę do domu przez cały czas miała przy sobie.
Tekst bajki
Daleko, daleko stąd, pośród bezkresnych pól i szumiących traw, stał mały domek. Mieszkała w nim dziewczynka o imieniu Dorotka. Była wesoła, miała błyszczące oczy i śmiała się tak, że aż echo niosło się po całym Kansas. Jej najlepszym przyjacielem był mały, czarny piesek Toto, który wszędzie za nią biegał.
Pewnego dnia niebo zasnuły ciężkie, ciemne chmury. Wiatr zawył tak, że aż ziemia drżała, a powietrze zaczęło wirować w ogromnym kręgu. — Tornado! — krzyknęła ciocia Emma. Dorotka chciała schować się do piwnicy, ale zanim zdążyła, wir powietrza porwał dom! Kręcił się, wirował i unosił coraz wyżej. Dorotka przytuliła Toto i zamknęła oczy.
A gdy wreszcie wszystko ucichło…
Dom spoczywał delikatnie w jakimś dziwnym miejscu. Słońce świeciło jaśniej niż zwykle, trawa była miękka i zielona jak aksamit, a kwiaty pachniały jak marzenie. W powietrzu błyszczały iskierki światła, a w oddali słychać było śpiew ptaków.
— Gdzie my jesteśmy, Toto? — spytała Dorotka.
Wtedy podeszły do niej małe, wesołe postacie — Munchkini. Miały kolorowe ubranka i mieniły się jak tęcza. Ich przywódczyni, Dobra Czarodziejka z Północy, ukłoniła się Dorotce i rzekła:
— Witaj, dzielna dziewczynko! Uwolniłaś nas od złej Czarownicy ze Wschodu. Twój dom spadł właśnie na nią!
Dorotka oniemiała. — Och! Ja… ja nie chciałam nikogo skrzywdzić! Chciałam tylko wrócić do domu!
Czarodziejka uśmiechnęła się ciepło. — Wiem, dziecko. Ale teraz jesteś w Krainie Oz, miejscu, gdzie wszystko jest możliwe. Jeśli chcesz wrócić do Kansas, musisz udać się do Szmaragdowego Grodu i poprosić o pomoc Wielkiego Czarnoksiężnika z Oz.
Zanim zniknęła w błysku światła, podarowała Dorotce srebrne pantofelki.
— Pamiętaj, mają w sobie wielką moc — powiedziała tajemniczo.
I tak zaczęła się wielka podróż Dorotki.
Droga do Szmaragdowego Grodu była żółta jak słońce i zrobiona z cegieł, które błyszczały jak złoto. Dorotka szła nią wesoło, śpiewając cichutko. W pewnej chwili zobaczyła na polu Stracha na wróble, który kiwał się na patyku.
— Dzień dobry! — zawołała. — Czy nie jest ci smutno tak wisieć cały dzień?
— Ach, oj, bardzo! — westchnął Strach. — Gdybym tylko miał rozum, mógłbym zejść i pójść z tobą. Ale cóż, jestem tylko słomiany.
Dorotka uśmiechnęła się i zdjęła go z kija. Strach na wróble zachwiał się, ale zaraz poprawił słomę i podziękował.
— Wiesz co? — powiedziała. — Chodź ze mną do Czarnoksiężnika z Oz! Może da ci rozum.
I tak Strach na wróble dołączył do Dorotki i Toto.
Wkrótce doszli do lasu. Tam wśród drzew usłyszeli ciche „stuk… stuk…”. To był Blaszany Drwal, który zardzewiał i nie mógł się ruszyć. Dorotka i Strach na wróble znaleźli oliwiarkę i nasmarowali jego zardzewiałe stawy.
— Ach, jak wspaniale znów się ruszać! — zawołał Drwal. — Ale wiesz… brakuje mi serca. Chciałbym móc kochać tak jak ludzie.
— To chodź z nami — zaproponowała Dorotka. — Może Czarnoksiężnik da ci serce!
Drwal się ucieszył i dołączył do nich.
Wędrowali długo, aż pewnego dnia z krzaków wyskoczył Lew i ryknął tak głośno, że Strach aż się przewrócił, a Toto schował za Dorotką. Ale gdy dziewczynka stanęła przed nim odważnie, Lew spuścił uszy i zapłakał.
— Przepraszam… ja tylko udaję, że jestem groźny. Wszyscy myślą, że jestem królem zwierząt, a ja… ja boję się wszystkiego!
Dorotka pogłaskała go po grzywie. — Nie martw się. Idziemy do Czarnoksiężnika z Oz. Może da ci odwagę!
Lew westchnął i ruszył z nimi.
Po wielu dniach marszu przez łąki, rzeki i ciemne lasy dotarli wreszcie do wspaniałego miasta. Mury błyszczały zielonym światłem, a wszystko — nawet ludzie — nosili odcienie zieleni. To był Szmaragdowy Gród!
Strażnik bramy dał im zielone okulary i zaprowadził do pałacu.
Wielka sala była pusta, tylko w oddali unosiła się ogromna zielona głowa — oczy świeciły jak lampy, a głos dudnił potężnie:
— Jestem Wielki Czarnoksiężnik z Oz! Czego chcecie?
Dorotka zebrała odwagę. — Proszę, pomóż mi wrócić do Kansas. A moim przyjaciołom daj rozum, serce i odwagę.
— Spełnię wasze prośby — powiedział głos. — Ale najpierw musicie zniszczyć Złą Czarownicę z Zachodu!
Przyjaciele spojrzeli po sobie przestraszeni, ale Dorotka powiedziała cicho:
— Musimy spróbować.
Kraina Zachodu była szara i smutna. Nad zamkiem Czarownicy wisiały czarne chmury, a wokół biegały dziwne stwory. Gdy Dorotka i jej przyjaciele się zbliżyli, Czarownica wysłała na nich swoje sługi — wilki, wrony i skrzydlate małpy.
Ale Strach na wróble, Drwal i Lew bronili Dorotki dzielnie. Gdy w końcu stanęli przed samą Czarownicą, Dorotka, przerażona, chwyciła wiadro z wodą i… chlusnęła nią prosto w wiedźmę!
Ku ich zdumieniu, Czarownica zaczęła się topić!
— Woda! Topię się! — krzyczała, aż wreszcie zniknęła całkiem, zostawiając tylko swój kapelusz i miotłę.
Przyjaciele nie mogli uwierzyć własnym oczom. Zła Czarownica z Zachodu przestała istnieć!
Kiedy wrócili do Szmaragdowego Grodu, Czarnoksiężnik przyjął ich… ale coś było dziwnego. Gdy Toto pociągnął za zasłonę w rogu sali, okazało się, że Wielki i Potężny Oz to… zwykły człowiek!
Starszy pan w garniturze z zakłopotaniem zdjął okulary.
— Przepraszam — powiedział. — Nie jestem prawdziwym czarnoksiężnikiem. Przybyłem tu balonem dawno temu, a mieszkańcy uznali mnie za wielkiego maga.
Dorotka była rozczarowana, ale Oz miał dobre serce. Pomógł jej przyjaciołom najlepiej, jak potrafił:
Strachowi dał woreczek z otrębami i igłą, by zawsze „miał coś w głowie”.
Drwal dostał czerwone serduszko z pluszu.
Lwu podarował medal za odwagę.
— A ja? — spytała cicho Dorotka.
— Ja również przybyłem tu balonem — powiedział Oz. — Zbudujemy drugi i wrócimy razem!
Niestety, gdy balon miał wystartować, Toto pobiegł za kotem, a Dorotka pobiegła za nim. Balon uniósł się… i odleciał bez niej.
Dorotka rozpłakała się. — Nigdy nie wrócę do domu…
Wtedy znów pojawiła się Dobra Czarodziejka z Północy.
— Nie płacz, dziecko. Cały czas miałaś moc powrotu do domu. Wystarczy, że stukniesz obcasami pantofelków i pomyślisz o miejscu, do którego chcesz wrócić.
Dorotka objęła przyjaciół, którzy też płakali.
— Będę za wami tęsknić! — powiedziała. — Dziękuję za wszystko!
Potem zamknęła oczy, stuknęła trzy razy pantofelkami i szepnęła:
— Nie ma jak w domu…
Kiedy otworzyła oczy, znów była w swoim małym domku w Kansas. Ciocia Emma tuliła ją mocno, a Toto szczekał z radości.
— Och, ciociu! Byłam w cudownej krainie! Spotkałam Stracha, Drwala i Lwa! — mówiła podekscytowana Dorotka.
Ciocia uśmiechnęła się ciepło. — Najważniejsze, że jesteś w domu, kochanie.
Dorotka spojrzała przez okno na zachodzące słońce i szepnęła:
— Naprawdę… nie ma jak w domu.