Scena

Popularne

Roszpunka

Lektor:

Joanna Pach-Żbikowska

Czas czytania:

13 min

Autor:

Bracia Grimm

Czytaj tekst

O tej bajce

Czarownica Gothel zamyka Roszpunkę w wieży bez drzwi, do której wchodzi się tylko po jej długim złotym warkoczu. Gdy pod wieżę trafia zagubiony książę, dziewczyna odkrywa, jak wielki jest świat za oknem, i postanawia go zobaczyć - choćby za cenę utraty warkocza.

Czyta Joanna Pach-Żbikowska Pełne nagranie: 12:33

Tekst bajki

Za siedmioma górami, za siedmioma lasami, a nawet za rzeką, która wiła się między drzewami jak niebieska wstążka, stał mały domek z dużym ogrodem.

W tym ogrodzie rosły róże, maliny, jabłonie i najróżniejsze zioła. Pachniało tam tak pięknie, że czasem trudno było odgadnąć, co właśnie poczuło się w powietrzu. Mięta przypominała zapachem czekoladę, a lawenda pachniała niemal jak świeżo upieczone ciasteczka.

Pośród tych wszystkich roślin rosła jedna szczególna. Miała drobne, zielone listki i była tak świeża i pachnąca, że trudno było przejść obok niej obojętnie.

Pewnego dnia zobaczyła ją przez okno żona gospodarza. Kobieta spodziewała się właśnie dziecka i od dawna miała ochotę na coś świeżego i zielonego.

— Och, jak bardzo chciałabym jej spróbować — westchnęła, patrząc na roślinę w ogrodzie.

Im dłużej na nią patrzyła, tym większą miała ochotę jej skosztować.

Jej mąż spojrzał na ogród.

Potem spojrzał na żonę.

Potem znowu na ogród.

— Może… kupimy nasiona?

— Nie chcę nasion. Chcę właśnie tę.

A ponieważ przyszłe mamy potrafią mieć bardzo przekonujące argumenty, mężczyzna postanowił nocą zakraść się do ogrodu.

Udało mu się raz.

I nawet drugi.

Za trzecim razem nie miał już tyle szczęścia.

Gdy tylko wyciągnął rękę po roszponkę, przed nim pojawiła się właścicielka ogrodu.

Była to czarownica o imieniu Gothel.

Nie była szczególnie wysoka ani szczególnie straszna. Miała za to spojrzenie, przy którym człowiek natychmiast przypominał sobie wszystkie rzeczy, których nie powinien był robić.

— Ukradłeś mi roślinę — powiedziała.

Mężczyzna zadrżał.

— To… właściwie była tylko odrobina roszponki.

— Odrobina?

Czarownica uniosła brew.

— Dobrze. Bardzo mała odrobina — poprawił się mężczyzna.

Gothel zażądała zapłaty. Mężczyzna obiecał jej wszystko, czego zażąda, byle tylko pozwoliła mu odejść.

A wtedy czarownica powiedziała:

— Gdy urodzi się wasze dziecko, oddacie je mnie.

I tak też się stało.

Kilka miesięcy później na świat przyszła dziewczynka.

Była maleńka, miała jasne włoski i tak głośno płakała, że jej tata żartował, że chyba od razu chce oznajmić całemu światu swoje przybycie.

Rodzice byli szczęśliwi. Patrzyli na córeczkę i nie mogli uwierzyć, że naprawdę jest już z nimi.

— Nazwiemy ją Roszpunka — powiedziała mama.

Przez kilka pierwszych dni wydawało im się, że nic nie może zmącić ich szczęścia.

Aż pewnego ranka ktoś zapukał do drzwi.

Puk. Puk. Puk.

Ojciec zamarł.

Dobrze wiedział, kto stoi po drugiej stronie.

W progu pojawiła się Gothel.

— Przyszłam po to, co mi obiecaliście — powiedziała spokojnie.

Rodzice przytulili córeczkę mocniej.

— Nie — odpowiedział ojciec. — Nie możesz jej zabrać.

— Obietnice mają swoją cenę — odparła Gothel.

Matka spojrzała na męża. Oboje wiedzieli, że nie mają z nią szans.

Gothel wyciągnęła ręce po dziecko.

— Ona będzie ze mną bezpieczna — powiedziała.

I choć rodzice błagali i prosili, czarownica zabrała małą Roszpunkę i zniknęła za drzwiami.

Tak dziewczynka trafiła do domu Gothel.

Rodzice długo stali w progu i patrzyli za nią, aż las pochłonął ostatni ślad czarownicy.

Roszpunka dorastała pod opieką czarownicy, która kochała ją na swój własny, dziwny sposób.

Kiedy dziewczynka była mała, mieszkały jeszcze w niewielkim domu.

Ale gdy Roszpunka skończyła dwanaście lat, Gothel zabrała ją do wysokiej wieży ukrytej głęboko w lesie.

Wieża nie miała drzwi.

Nie miała schodów.

Nie miała nawet porządnego parapetu, na którym można było usiąść.

Miała za to jedno okno wysoko nad ziemią.

— Tutaj będziesz bezpieczna — powiedziała Gothel.

Roszpunka spojrzała w dół.

— A jak mam stąd wychodzić?

— Nie musisz.

— A jeśli będę chciała zobaczyć świat?

— Świat nie jest ci do niczego potrzebny.

— A jeśli będę chciała zobaczyć chociaż las?

— Przecież widzisz go przez okno.

Roszpunka westchnęła.

Czuła, że z tym argumentem trudno dyskutować.

Mimo wszystko wieża nie była dla niej więzieniem przez pierwsze lata. Miała książki, farby, instrumenty i mnóstwo czasu. Uczyła się śpiewać, malować, czytać i obserwować ptaki.

Ale najbardziej ze wszystkiego lubiła swoje włosy.

Włosy Roszpunki były niezwykłe. Złote, miękkie i tak długie, że sięgały daleko poniżej wieży.

Kiedy Roszpunka czesała je wieczorem, spływały po podłodze niczym złota rzeka.

A kiedy czarownica przychodziła ją odwiedzić, wołała spod wieży:

— Roszpunko, Roszpunko, zapuść włosy!

Wtedy dziewczyna opuszczała warkocz z okna, a Gothel wspinała się po nim na górę.

Pewnego dnia, gdy Roszpunka miała już siedemnaście lat, wydarzyło się coś, czego Gothel nie przewidziała.

Do lasu przyjechał książę.

Nie przyjechał jednak w poszukiwaniu księżniczki.

Nie szukał smoka.

Nie miał nawet zamiaru zdobywać żadnej wieży.

Po prostu zgubił drogę.

Jego koń uznał bowiem, że najlepiej będzie skręcić w lewo, kiedy książę mówił „w prawo”.

Książę przez pół dnia próbował przekonać konia, że to on jest człowiekiem i powinien podejmować decyzje.

Koń nie wyglądał na przekonanego.

W końcu dotarli pod wieżę.

I wtedy książę usłyszał śpiew.

Głos Roszpunki był tak piękny, że ptaki przysiadały na gałęziach, żeby go słuchać.

Książę został pod wieżą i słuchał.

Następnego dnia wrócił.

I kolejnego.

W końcu zobaczył, jak Gothel woła:

— Roszpunko, Roszpunko, zapuść włosy!

A potem po długim złotym warkoczu wspięła się na górę.

Kiedy czarownica odeszła, książę spróbował swoich sił.

— Roszpunko, Roszpunko, zapuść włosy!

Warkocz opadł.

Książę wspiął się na górę.

Roszpunka aż podskoczyła.

— Kim jesteś?!

— Jestem księciem.

— To znaczy?

— No… mieszkam w zamku.

— Aha. I co robisz w zamku?

Książę zamyślił się.

— Głównie jem śniadania.

Roszpunka roześmiała się tak głośno, że aż echo odbiło jej śmiech od ścian wieży.

Od tamtej pory książę przychodził często.

Rozmawiali godzinami.

Opowiadał jej o zamku, o targach, o miastach, o morzu i o górach.

Roszpunka opowiadała mu o książkach, o ptakach, o gwiazdach i o wszystkim, co chciała zobaczyć.

Im więcej słuchała, tym bardziej rozumiała, jak ogromny jest świat za jej oknem.

Pewnego wieczoru powiedziała:

— Chcę go zobaczyć.

Książę spojrzał na nią poważnie.

— W takim razie zobaczymy go razem.

Zaczęli planować ucieczkę.

Roszpunka utkała z kawałków materiału długą linę. Każdego dnia dodawała kolejny fragment.

Ale zanim plan był gotowy, Gothel odkryła prawdę.

Wpadła w złość.

— Jak śmiałaś myśleć o ucieczce?!

Roszpunka po raz pierwszy nie spuściła wzroku.

— Bo jestem człowiekiem, a nie ptakiem w klatce.

Gothel chwyciła nożyczki i odcięła Roszpunce długie włosy.

A potem zostawiła dziewczynę na pustkowiu, daleko od wieży.

Kiedy książę przyszedł tego wieczoru, czarownica opuściła mu warkocz z okna.

Książę wspiął się na górę.

Ale zamiast Roszpunki zobaczył Gothel.

— Gdzie ona jest?!

Czarownica zaśmiała się.

— Daleko stąd.

Książę zrozumiał, że został oszukany.

W rozpaczy wyskoczył z wieży.

Upadł w krzaki rosnące pod murami. Przeżył, lecz gałęzie zraniły jego oczy i przez pewien czas niczego nie widział.

Wyruszył przed siebie.

Nie wiedział dokąd.

Szedł przez lasy, przez łąki i przez góry.

Aż pewnego dnia usłyszał znajomy głos.

— Czy ktoś tam jest?

To była Roszpunka.

Odnalazła go.

A kiedy zobaczyła, w jakim jest stanie, rozpłakała się.

Jej łzy spadły na jego twarz.

I wtedy wydarzył się cud.

Książę otworzył oczy.

Najpierw zobaczył światło.

Potem drzewa.

Potem niebo.

A na końcu Roszpunkę.

— Widzę cię — powiedział.

— Ja ciebie też — odpowiedziała.

Tym razem jednak nie było już wieży między nimi.

Roszpunka i książę ruszyli razem w świat.

Nie wrócili od razu do zamku.

Najpierw chcieli zobaczyć wszystko, o czym przez tyle lat marzyła.

Zobaczyli morze, które było jeszcze większe, niż Roszpunka sobie wyobrażała.

Zobaczyli góry, których szczyty znikały w chmurach.

Zobaczyli miasta pełne ludzi, straganów i zapachów tak różnych, że Roszpunka przez tydzień nie mogła zdecydować, które ciasto jest najlepsze.

A kiedy w końcu dotarli do zamku, Roszpunka dostała własny pokój, gdzie wreszcie mogła patrzeć na świat nie przez małe okno wieży, lecz przez szerokie drzwi prowadzące prosto do ogrodu.

Mogła wychodzić, dokąd chciała, poznawać nowych ludzi, oglądać dalekie krainy i robić wszystko to, o czym przez tyle lat tylko marzyła.

A książę? Cóż, szybko odkrył, że życie z Roszpunką jest o wiele ciekawsze niż życie w zamku bez niej.

I tak Roszpunka i książę żyli długo i szczęśliwie, a ich zamek często wypełniał się śmiechem, muzyką i opowieściami o wszystkich niezwykłych miejscach, które jeszcze chcieli zobaczyć.

Joanna Pach-Żbikowska

Czyta Joanna Pach-Żbikowska

Aktorka i lektorka

Polski głos Chilli — mamy Bluey z serialu „Blue”, a wcześniej Gwen z „Ben 10”.

Poznaj lektora

Posłuchaj całej bajki w aplikacji

Pełne nagranie w interpretacji aktora czeka w aplikacji Storylandia.

App Store
Google Play

Bajka dostępna w subskrypcji lub do wypożyczenia w aplikacji. Zobacz plany