Seria o mocnych stronach · 10 odcinków

Księga Supermocy

Czyta Joanna Pach-Żbikowska

„Księga Supermocy” to seria pełnych ciepła i wyobraźni historii, w których każde dziecko może odkryć wyjątkową moc drzemiącą w nim samym. Każdy odcinek to nowy bohater, nowa przygoda i inna supermoc - od odwagi i ciekawości po wytrwałość, życzliwość czy wiarę w siebie. To bajki, które bawią, wzruszają i pomagają dzieciom spojrzeć na siebie z odrobiną magii.

Za darmo · cały odcinek
1. Supermoc Odwagi

Maks uwielbia budować z klocków, ale nie lubi próbować nowych rzeczy - na nową zabawę odpowiada „może następnym razem”. Gdy pani zapowiada, że każde dziecko pokaże grupie to, co lubi robić, Maks jest pewien, że nie da rady. Wieczorami buduje most, który ciągle grozi zawaleniem, a on próbuje raz, drugi i trzeci, aż most się udaje. W dniu prezentacji, z walącym sercem i drżącymi rękami, przypomina sobie ten most i zaczyna mówić. Strach nie znika - ale przestaje rządzić.

6 min
Za darmo · cały odcinek
2. Supermoc Ciekawości

Sześcioletnia Hania zadaje mnóstwo pytań - o liście, o księżyc, o przyjaciół ślimaków. Kiedy starszy chłopiec wzdycha „ty ciągle tylko pytasz”, Hania postanawia zamilknąć i przez cały dzień nie pyta o nic. Dziadek pokazuje jej starą lupę i mówi, że trzyma ją, bo przypomina mu o rzeczach, których jeszcze nie zna. Następnego dnia Hania podnosi rękę - nie z odpowiedzią, tylko z propozycją: „a może najpierw sprawdźmy?”. Jedno pytanie zamienia się w przygodę całej grupy.

5 min
3. Supermoc Wyobraźni

Staś ma pięć lat i ufa tylko rzeczom, które naprawdę działają: latarce, która świeci, gwizdkowi, który gwiżdże. Kiedy jego trzyletnia siostra Ada nazywa klocek telefonem, Staś ją poprawia. W deszczowe popołudnie latarka przestaje działać - Staś sprawdza baterie, przekłada je z pilota, nic z tego. W korytarzu stoi wielki karton po pralce, czekający, aż ktoś wyniesie go na strych. Ada wpełza do środka i ogłasza, że to statek. Staś mówi, że to karton - i nie odchodzi.

6 min · pełny odcinek w aplikacji
4. Supermoc Cierpliwości

Franek ma pięć lat i wszystko robi szybko. Latem zostaje u babci na działce; babcia daje mu jedno nasiono fasoli i na pytanie, kiedy wyrośnie, odpowiada tylko „Nie wiem, nigdy nie liczyłam”. Franek sprawdza kopczyk po godzinie, przed obiadem i wieczorem, a następnego ranka rozgarnia ziemię palcem, żeby zobaczyć. Nasiono zdążyło wypuścić białą nitkę korzonka - i nitka zostaje w ziemi. Franek przysypuje dołek i nikomu nic nie mówi. Po kilku dniach babcia wyjmuje torebkę po raz drugi: „Została mi jeszcze jedna”. O pierwszą nie pyta.

5 min · pełny odcinek w aplikacji
5. Supermoc Życzliwości

Olek zauważa drobiazgi, których nikt inny nie widzi, i przy stoliku w przedszkolu zawsze odsuwa krzesło obok siebie - na wypadek, gdyby ktoś chciał usiąść. Nikt nie siada. Kiedy Bartek bez złośliwości pyta „Po co je odsuwasz?” i zauważa, że przecież nikt nie przychodzi, Olek przestaje. Potem widzi, jak mama piecze zawsze jedną bułkę więcej i na pytanie, dla kogo, odpowiada tylko: „Jeszcze nie wiem”. W poniedziałek do grupy przychodzi nowa dziewczynka i stoi przy drzwiach - a krzesło obok Olka stoi równo, jak wszystkie inne.

5 min · pełny odcinek w aplikacji
6. Supermoc Stawiania Granic

Pola ma sześć lat i prawie nigdy nie mówi „nie”: oddaje łopatkę, robi miejsce na ręczniku, w zabawie bierze rolę tego, kto czeka. Nad morzem poznaje Kingę i razem budują zamek z piasku - tyle że Kinga wymyśla, a Pola nosi wiaderkiem wodę do fosy, raz za razem, chociaż sama chciałaby ulepić wieżę. Kawałek dalej starsza dziewczyna pod parasolem odmawia chłopakowi z piłką krótkim „Nie mam ochoty” i wraca do książki; nikt się nie obraża i nic się nie dzieje. Kiedy pada kolejne „woda!”, Pola stawia wiaderko na piasku i mówi „nie” - tak cicho, że musi powtórzyć. Kinga idzie po wodę sama, wieża staje na rogu zamku, a wieczorem morze zabiera zamek. Wieża trzyma się najdłużej.

5 min · pełny odcinek w aplikacji
7. Supermoc Wdzięczności

Tosia zna swoją klatkę schodową na pamięć - a właściwie zna wszystko, co w niej nie działa: skrzypiący schodek, zepsuty dzwonek, mrugającą lampę i światło, które gaśnie o jedno piętro za wcześnie. Dlatego po schodach nie chodzi, tylko biegnie. W piątek wieczorem w całym bloku wysiada prąd i Tosia zostaje sama w ciemności, w połowie drogi na czwarte piętro. Biec się nie da, więc siada. Wtedy sąsiadka z drugiego piętra stawia na parapecie okna na półpiętrze małą latarenkę z sercem wyciętym w blaszce - bo stąd widać i w górę, i w dół - i wraca do siebie.

6 min · pełny odcinek w aplikacji
8. Supermoc Proszenia o Pomoc

Kalina wszystko robi sama - wiąże buty, zapina zacinającą się kurtkę, nosi za ciężki koszyk - a kiedy ktoś wyciąga do niej rękę, odsuwa łokieć i mówi jedno słowo: „Sama”. We wtorek w bibliotece widzi na najwyższej półce grubą, czerwoną książkę i nie może po nią sięgnąć. Staje na palcach, przyciąga drewniany schodek, wspina się na najwyższy stopień - i wciąż brakuje szerokości dłoni. Podchodzi do lady i zamiast poprosić, pyta o godzinę zamknięcia, którą doskonale zna. Dopiero po jedenastu policzonych krokach przyznaje bibliotekarce: „Ja nie dosięgnę” - i zostaje przy ladzie, chociaż o nic nie umie jeszcze poprosić. Za drugim razem prosi wprost.

5 min · pełny odcinek w aplikacji
Wkrótce · 8 listopada
9. Supermoc Spokoju

Antek ma pięć lat i wszystko bardzo przeżywa - kiedy zamek w kurtce się zacina, szarpie go mocniej, a mama mówi, że ma w sobie mały piorun. W soboty chodzi z psem Guzikiem na skwer, gdzie pan w czapce karmi gołębie, a te siadają mu na butach; kiedy Antek podbiega, odlatują. „Jak się nie ruszam, to same przychodzą” - mówi pan i wraca do gazety. Tamtej soboty smycz wysuwa się Antkowi z ręki i Guzik ucieka coraz dalej, a im głośniej Antek krzyczy, tym dalej biegnie. Antek staje z pustą smyczą, zerka na gołębie na butach pana - i kuca na alejce bez ruchu. Guzik wraca sam.
Wkrótce · 15 listopada
10. Supermoc Wiary w Siebie

Noemi dzieli świat na rzeczy, które umie, i rzeczy, których nie umie - i wie o tym dokładnie. Rower bez bocznych kółek trafił do tej drugiej kupki: przez cały maj po dwóch obrotach pedałów stawiała nogę na ziemi, a w czerwcu przestała go wyprowadzać. Na podwórku starszy Tymek codziennie podbija piłkę kolanem i codziennie mu spada. Noemi pyta, ile najwięcej mu wyszło, a potem - ile razy próbował. Tymek odpowiada, że tego nie liczy - i podbija dalej. W sobotę rano Noemi mija w piwnicy karton z bocznymi kółkami, wyprowadza rower i przejeżdża kawałek chodnika, licząc na głos do czterech. Nikt tego nie widzi.