Scena

Popularne

Trzy małe świnki

Lektor:

Joanna Pach-Żbikowska

Czas czytania:

8 min

Autor:

Baśnie Ludowe

Czytaj tekst

O tej bajce

Trzy siostry świnki, wesoła Hania, szybka Julka i cierpliwa Tosia, budują domki ze słomy, patyków i cegieł. Gdy głodny wilk zdmuchuje dwa pierwsze, wszystkie chronią się u Tosi, a zamiast się bać, zapraszają wilka do wspólnego stołu.

Czyta Joanna Pach-Żbikowska Pełne nagranie: 7:36

Tekst bajki

Za siedmioma górami i siedmioma lasami, na skraju wielkiego boru mieszkały trzy małe świnki.

Były siostrami i bardzo się lubiły.

Pierwsza świnka miała na imię Hania. Była wesoła i uwielbiała zabawę.

Druga świnka, Julka, lubiła budować różne rzeczy. Czasem jednak chciała wszystko zrobić jak najszybciej.

Trzecia świnka, Tosia, była spokojna i cierpliwa. Zanim coś zrobiła, zawsze dobrze się zastanawiała.

Pewnego ranka mama powiedziała:

— Moje kochane świnki, jesteście już duże. Czas, żeby każda z was zbudowała własny domek.

Świnki pożegnały mamę i ruszyły w świat.

Hania znalazła wielką stertę słomy.

— Zbuduję z niej domek! — zawołała. — Słoma jest lekka, więc szybko skończę!

I rzeczywiście.

Hania ułożyła słomę, zrobiła małe drzwi i okno.

— Gotowe!

Usiadła przed domkiem i zaczęła śpiewać.

Julka znalazła niedaleko lasu mnóstwo patyków.

— Ja zbuduję domek z patyków! — powiedziała.

Układała patyk za patykiem.

Trochę się namęczyła, ale po chwili jej domek był gotowy.

— Teraz mogę odpocząć! — powiedziała z uśmiechem.

Tosia tymczasem znalazła miejsce niedaleko małego strumienia.

— Ja zbuduję dom z cegieł — powiedziała.

— Z cegieł? — zdziwiła się Julka. — Przecież to potrwa bardzo długo!

— Może i długo — odpowiedziała Tosia. — Ale taki dom będzie mocny.

Tosia pracowała więc cierpliwie.

Cegła.

Zaprawa.

Cegła.

Zaprawa.

Dzień po dniu.

W końcu jej domek był gotowy.

Miał mocne ściany, czerwony dach i małe, okrągłe okienko.

Tosia spojrzała na swój dom i uśmiechnęła się.

— Teraz czuję się bezpiecznie.

Tego samego dnia przez las wędrował wielki wilk.

Był głodny.

Bardzo głodny.

Nagle poczuł zapach pieczonych jabłek.

— Mmm… — zamruczał. — Co za piękny zapach!

Ruszył za zapachem i zobaczył domek Hani.

Zapukał.

Puk.

Puk.

Puk.

— Kto tam? — zapytała Hania.

— To ja, wilk. Otwórz drzwi.

Hania zajrzała przez okienko.

Zobaczyła wielkie zęby.

— Nie! Nie wpuszczę cię!

Wilk zrobił groźną minę.

— To może… dmuchnę?

Nabrał powietrza.

Wziął głęboki oddech.

I dmuchnął.

Fuuuuuu!

Domek ze słomy zatrząsł się.

Fuuuuuu!

Słoma poleciała w powietrze.

Aż w końcu…

FRUUU!

Domek się rozpadł.

— Ojej! — krzyknęła Hania.

I pobiegła ile sił w nogach do domu Julki.

— Szybko! Zamknij drzwi! — zawołała.

Julka wpuściła siostrę do środka.

Obie usiadły cichutko.

Po chwili:

Puk, puk, puk.

To był wilk.

— Otwórzcie drzwi!

— Nie! — odpowiedziały świnki.

Wilk nabrał powietrza.

Fuuuuuu!

Domek z patyków zaczął się trząść.

Fuuuuuu!

Patyki zaczęły odpadać.

Fuuuuuu!

I…

TRACH!

Domek się rozpadł.

— Uciekamy! — zawołała Julka.

Obie świnki pobiegły do domu Tosi.

Tosia otworzyła drzwi.

— Co się stało?

— Wilk! — wysapała Hania.

— Zdmuchnął mój domek! — dodała Julka.

— Chodźcie szybko do środka.

Tosia zamknęła drzwi.

Klik!

Wszystkie trzy świnki usiadły razem.

Na zewnątrz pojawił się wilk.

Podszedł do domu.

Puk.

Puk.

Puk.

— Świnki! Otwórzcie!

— Nie otworzymy! — odpowiedziała Tosia.

Wilk spojrzał na mocne ceglane ściany.

— To może spróbuję dmuchnąć!

Nabrał powietrza.

Najgłębszego, jak tylko potrafił.

I dmuchnął.

Fuuuuuuuu!

Dom nawet nie drgnął.

Wilk spróbował jeszcze raz.

Fuuuuuuuu!

Nic.

Spróbował trzeci raz.

Fuuuuuuuu!

Nadal nic.

Świnki spojrzały na siebie.

Hania zachichotała.

Julka też.

A po chwili wszystkie trzy zaczęły się śmiać.

— To bardzo mocny dom! — powiedziała Hania.

Wilk zrobił smutną minę.

— Rzeczywiście…

Usiadł pod drzewem i westchnął.

— Jestem już zmęczony.

Tosia spojrzała na siostry.

— Może zamiast się bać, porozmawiamy z wilkiem?

Świnki otworzyły okno.

— Wilku?

— Tak?

— Dlaczego próbujesz zdmuchnąć nasze domy?

Wilk spuścił głowę.

— Bo byłem głodny i myślałem, że mogę was zjeść.

Świnki spojrzały na siebie.

Hania przyniosła z kuchni trzy jabłka.

— My też jesteśmy głodne. Możemy się podzielić.

Julka przyniosła chleb.

A Tosia postawiła na stole wielki dzbanek wody.

Wilk zamrugał ze zdziwienia.

— Naprawdę chcecie się ze mną podzielić?

— Tak — powiedziała Tosia. — Ale pod jednym warunkiem.

— Jakim?

— Nigdy więcej nie będziesz nikogo straszył i niszczył domów.

Wilk pokiwał głową.

— Obiecuję.

I tak właśnie się stało.

Tego wieczoru trzy świnki i wilk siedzieli razem przy stole.

Hania opowiadała dowcipy.

Julka pokazywała, jak buduje się dom z patyków.

A Tosia tłumaczyła, dlaczego warto robić rzeczy spokojnie i dokładnie.

Od tamtej pory wilk już nigdy nie próbował zdmuchnąć żadnego domku.

A trzy małe świnki nauczyły się czegoś ważnego:

Kiedy robimy coś cierpliwie i razem, nawet największy wiatr nie jest taki straszny.

Joanna Pach-Żbikowska

Czyta Joanna Pach-Żbikowska

Aktorka i lektorka

Polski głos Chilli — mamy Bluey z serialu „Blue”, a wcześniej Gwen z „Ben 10”.

Poznaj lektora

Posłuchaj całej bajki w aplikacji

Pełne nagranie w interpretacji aktora czeka w aplikacji Storylandia.

App Store
Google Play

Bajka dostępna w subskrypcji lub do wypożyczenia w aplikacji. Zobacz plany