O tej bajce
Trzy siostry świnki, wesoła Hania, szybka Julka i cierpliwa Tosia, budują domki ze słomy, patyków i cegieł. Gdy głodny wilk zdmuchuje dwa pierwsze, wszystkie chronią się u Tosi, a zamiast się bać, zapraszają wilka do wspólnego stołu.
Tekst bajki
Za siedmioma górami i siedmioma lasami, na skraju wielkiego boru mieszkały trzy małe świnki.
Były siostrami i bardzo się lubiły.
Pierwsza świnka miała na imię Hania. Była wesoła i uwielbiała zabawę.
Druga świnka, Julka, lubiła budować różne rzeczy. Czasem jednak chciała wszystko zrobić jak najszybciej.
Trzecia świnka, Tosia, była spokojna i cierpliwa. Zanim coś zrobiła, zawsze dobrze się zastanawiała.
Pewnego ranka mama powiedziała:
— Moje kochane świnki, jesteście już duże. Czas, żeby każda z was zbudowała własny domek.
Świnki pożegnały mamę i ruszyły w świat.
Hania znalazła wielką stertę słomy.
— Zbuduję z niej domek! — zawołała. — Słoma jest lekka, więc szybko skończę!
I rzeczywiście.
Hania ułożyła słomę, zrobiła małe drzwi i okno.
— Gotowe!
Usiadła przed domkiem i zaczęła śpiewać.
Julka znalazła niedaleko lasu mnóstwo patyków.
— Ja zbuduję domek z patyków! — powiedziała.
Układała patyk za patykiem.
Trochę się namęczyła, ale po chwili jej domek był gotowy.
— Teraz mogę odpocząć! — powiedziała z uśmiechem.
Tosia tymczasem znalazła miejsce niedaleko małego strumienia.
— Ja zbuduję dom z cegieł — powiedziała.
— Z cegieł? — zdziwiła się Julka. — Przecież to potrwa bardzo długo!
— Może i długo — odpowiedziała Tosia. — Ale taki dom będzie mocny.
Tosia pracowała więc cierpliwie.
Cegła.
Zaprawa.
Cegła.
Zaprawa.
Dzień po dniu.
W końcu jej domek był gotowy.
Miał mocne ściany, czerwony dach i małe, okrągłe okienko.
Tosia spojrzała na swój dom i uśmiechnęła się.
— Teraz czuję się bezpiecznie.
Tego samego dnia przez las wędrował wielki wilk.
Był głodny.
Bardzo głodny.
Nagle poczuł zapach pieczonych jabłek.
— Mmm… — zamruczał. — Co za piękny zapach!
Ruszył za zapachem i zobaczył domek Hani.
Zapukał.
Puk.
Puk.
Puk.
— Kto tam? — zapytała Hania.
— To ja, wilk. Otwórz drzwi.
Hania zajrzała przez okienko.
Zobaczyła wielkie zęby.
— Nie! Nie wpuszczę cię!
Wilk zrobił groźną minę.
— To może… dmuchnę?
Nabrał powietrza.
Wziął głęboki oddech.
I dmuchnął.
Fuuuuuu!
Domek ze słomy zatrząsł się.
Fuuuuuu!
Słoma poleciała w powietrze.
Aż w końcu…
FRUUU!
Domek się rozpadł.
— Ojej! — krzyknęła Hania.
I pobiegła ile sił w nogach do domu Julki.
— Szybko! Zamknij drzwi! — zawołała.
Julka wpuściła siostrę do środka.
Obie usiadły cichutko.
Po chwili:
Puk, puk, puk.
To był wilk.
— Otwórzcie drzwi!
— Nie! — odpowiedziały świnki.
Wilk nabrał powietrza.
Fuuuuuu!
Domek z patyków zaczął się trząść.
Fuuuuuu!
Patyki zaczęły odpadać.
Fuuuuuu!
I…
TRACH!
Domek się rozpadł.
— Uciekamy! — zawołała Julka.
Obie świnki pobiegły do domu Tosi.
Tosia otworzyła drzwi.
— Co się stało?
— Wilk! — wysapała Hania.
— Zdmuchnął mój domek! — dodała Julka.
— Chodźcie szybko do środka.
Tosia zamknęła drzwi.
Klik!
Wszystkie trzy świnki usiadły razem.
Na zewnątrz pojawił się wilk.
Podszedł do domu.
Puk.
Puk.
Puk.
— Świnki! Otwórzcie!
— Nie otworzymy! — odpowiedziała Tosia.
Wilk spojrzał na mocne ceglane ściany.
— To może spróbuję dmuchnąć!
Nabrał powietrza.
Najgłębszego, jak tylko potrafił.
I dmuchnął.
Fuuuuuuuu!
Dom nawet nie drgnął.
Wilk spróbował jeszcze raz.
Fuuuuuuuu!
Nic.
Spróbował trzeci raz.
Fuuuuuuuu!
Nadal nic.
Świnki spojrzały na siebie.
Hania zachichotała.
Julka też.
A po chwili wszystkie trzy zaczęły się śmiać.
— To bardzo mocny dom! — powiedziała Hania.
Wilk zrobił smutną minę.
— Rzeczywiście…
Usiadł pod drzewem i westchnął.
— Jestem już zmęczony.
Tosia spojrzała na siostry.
— Może zamiast się bać, porozmawiamy z wilkiem?
Świnki otworzyły okno.
— Wilku?
— Tak?
— Dlaczego próbujesz zdmuchnąć nasze domy?
Wilk spuścił głowę.
— Bo byłem głodny i myślałem, że mogę was zjeść.
Świnki spojrzały na siebie.
Hania przyniosła z kuchni trzy jabłka.
— My też jesteśmy głodne. Możemy się podzielić.
Julka przyniosła chleb.
A Tosia postawiła na stole wielki dzbanek wody.
Wilk zamrugał ze zdziwienia.
— Naprawdę chcecie się ze mną podzielić?
— Tak — powiedziała Tosia. — Ale pod jednym warunkiem.
— Jakim?
— Nigdy więcej nie będziesz nikogo straszył i niszczył domów.
Wilk pokiwał głową.
— Obiecuję.
I tak właśnie się stało.
Tego wieczoru trzy świnki i wilk siedzieli razem przy stole.
Hania opowiadała dowcipy.
Julka pokazywała, jak buduje się dom z patyków.
A Tosia tłumaczyła, dlaczego warto robić rzeczy spokojnie i dokładnie.
Od tamtej pory wilk już nigdy nie próbował zdmuchnąć żadnego domku.
A trzy małe świnki nauczyły się czegoś ważnego:
Kiedy robimy coś cierpliwie i razem, nawet największy wiatr nie jest taki straszny.