Tekst bajki
Pewnego razu był sobie książę, który pragnął poślubić prawdziwą księżniczkę. Objechał więc cały świat, aby ją znaleźć, lecz nigdzie nie mógł jej spotkać. Księżniczek było wiele, ale nie miał pewności, czy któraś z nich była prawdziwa.
Zawsze coś mu się nie zgadzało — w jednej było coś zbyt sztucznego, w innej zbyt dumnego, a w jeszcze innej zbyt dziecinnego. Książę chciał mieć pewność, że to prawdziwa księżniczka.
Pewnego wieczoru rozszalała się burza — błyskawice rozcinały niebo, grzmoty dudniły, a deszcz lał jak z cebra. Wtem ktoś zapukał do bramy zamku.
Stary król sam poszedł otworzyć. Za bramą stała dziewczyna — cała przemoczona, woda ściekała z jej włosów i ubrań, a buty chlupały. Jednak powiedziała, że jest prawdziwą księżniczką.
„Zaraz się przekonamy” — pomyślała królowa, matka księcia. Nic nie mówiąc, poszła do komnaty gościnnej, zdjęła z łóżka całą pościel, położyła jedno, malutkie ziarnko grochu na samym spodzie, a potem nakryła je dwudziestoma materacami i dwudziestoma pierzynami z puchu.
Na to łóżko położono księżniczkę, aby mogła przespać się przez noc. Rano królowa zapytała ją, jak jej się spało.
— Och, bardzo źle! — odpowiedziała księżniczka. — Całą noc prawie nie zmrużyłam oka. Coś twardego leżało pod materacami. Jestem cała posiniaczona! To było okropne! Wtedy wszyscy zrozumieli, że to prawdziwa księżniczka — bo przez dwadzieścia materaców i dwadzieścia pierzyn czuła maleńkie ziarnko grochu.
Tylko prawdziwa księżniczka mogła być tak wrażliwa.
Książę bardzo się ucieszył, bo odnalazł wreszcie tę jedyną, której szukał. Wkrótce się pobrali.
A ziarnko grochu zostało w królewskim muzeum, gdzie można je było oglądać jeszcze przez wiele lat — o ile nikt go nie zabrał.
